Czujnik z efektem Halla
Efekt Halla polega na wytwarzaniu napięcia elektrycznego wskutek zmiany gęstości rozmieszczenia elektronów przy przepływie prądu przez element przewodzący znajdujący się w polu magnetycznym. Elektrony odchylane są w kierunku prostopadłym do kierunku przepływu prądu Iv i do kierunku pola magnetycznego. Przy elektrodzie Ax powstaje nadmiar elektronów, a przy A2 – niedobór, tzn. pomiędzy A i A2 występuje napięcie Halla UH. Sygnał wyjściowy nie zależy od szybkości zmian pola magnetycznego. Opanowanie mikroelektronicznej technologii wytwarzania elementów Halla i integracji ich z układem scalonym wpływa na zmniejszenie wpływu temperatury i szumów. Firma BOSCH już w 1977 roku uruchomiła produkcję scalonego czujnika Halla, przeznaczonego do sterowania układów zapłonowych. Przykład zastosowania scalonego czujnika Halla w tranzystorowym układzie zapłonowym firmy BOSCH można znaleźć na ich stronie. Częstotliwość napięcia przemiennego generowanego w uzwojeniu 2 równa jest częstotliwości iskrzenia. Amplituda sygnału wyjściowego czujnika jest najmniejsza przy małych prędkościach obrotowych, bowiem wtedy szybkość zmian pola magnetycznego jest najmniejsza. Zwiększenie amplitudy sygnału przy najmniejszych prędkościach obrotowych jest możliwe przez zwiększanie wymiarów magnesu lub cewki albo zmniejszanie szczeliny powietrznej.
Czujnik z efektem Wieganda
Efektem Wieganda nazwano zjawisko magnetyczne, zachodzące w specjalnym drucie ferromagnetycznym (stop 10% wanadu, 52% kobaltu i 38″/o żelaza) o małej średnicy, pokrytym galwanicznie cienką warstwą „miękkiego” stopu niklowo-żelazowego. Drut rdzeniowy poddany jest podczas galwanizacji naprężeniom skręcającym. Drut Wieganda jest prostym bistabilnym elementem magnetycznym, tj. może pozostawać w jednym z dwóch stanów namagnesowania w zależności od kierunku i natężenia zewnętrznego pola magnetycznego: zgodnym i przeciwnym. Przejście stanu magnetycznego warstwy zewnętrznej w stan 2 (przeciwny) następuje pod działaniem zewnętrznego, asymetrycznego pola magnetycznego, którego natężenie pola jest mniejsze niż koercja rdzenia. Napięcie indukowane w cewce nawiniętej na drucie Wieganda zależy od szybkości zmiany zewnętrznego pola magnetycznego. Natomiast do przejścia w stan zgodny wystarczy, by natężenie pola magnetycznego osiągnęło pewną wartość progową. Wtedy wszystkie molekuły magnetyczne skokowo przemagnetyzują się w Kierunku zgodnym z kierunkiem magnetyzacji rdzenia. Ten kontrolowany przeskok magnetyczny indukuje w cewce nawiniętej na drucie krótki impuls o dość dużej amplitudzie, wystarczający do bezpośredniego wysterowania układów scalonych (ok. 15 lis, ok. 5 V). Parametry impulsu nie zależą od szybkości zmian pola magnetycznego, a więc od np. mierzonej prędkości obrotowej. Zakres temperatur pracy od -70 do + 250°C.